Υπηρεσίες

Σύγχρονες Υπηρεσίες

Η υγεία της γυναίκας είναι ένα μοναδικό και προσωπικό ταξίδι, που απαιτεί φροντίδα, προσοχή και επαγγελματισμό. Στο ιατρείο του, ο ιατρός Ζαφειριάδης Στέφανος, Μαιευτήρας – Χειρουργός Γυναικολόγος με εμπειρία και αφοσίωση, προσφέρει ένα ευρύ φάσμα υπηρεσιών για να σας συνοδεύσει σε κάθε φάση της ζωής σας.

Από την ευαισθησία της επιβεβαίωσης της εγκυμοσύνης και τον τοκετό έως και τις λαπαροσκοπικές χειρουργικές επεμβάσεις, δεσμευόμαστε να σας παρέχουμε υπηρεσίες υψηλής ποιότητας, με γνώμονα την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα.

Κάθε γυναίκα είναι μοναδική και αξίζει εξατομικευμένη προσέγγιση που να ανταποκρίνεται στις ιδιαίτερες ανάγκες της. Γι’ αυτό, στο ιατρείο δίνουμε ιδιαίτερη σημασία στην ακρόαση και την κατανόηση των ανησυχιών σας, δημιουργώντας ένα περιβάλλον εμπιστοσύνης και σεβασμού.

Λαπαροσκοπική Χειρουργική

Η λαπαροσκόπηση είναι μία σύγχρονη χειρουργική μέθοδος για την προσπέλαση της περιτοναϊκής κοιλότητας (κοιλιάς), αποφεύγοντας μεγάλη τομή στην κοιλιά. Η επέμβαση πραγματοποιείται μέσω μικρών τομών (5-10 mm). Αρχικά διενεργείται μία μικρή κάθετη τομή κάτω απο τον αφαλό. Στη συνέχεια η κοιλιακή χώρα διογκώνεται με CO2 και εισάγεται μία ειδική κάμερα, με την οποία γίνεται επισκόπηση των γυναικολογικών οργάνων(μήτρα, ωοθήκες,σάλπιγγες) αλλα και των υπολοίπων οργάνων της κοιλίας(π.χ. ήπαρ, χοληδόχος κύστη).

Στη συνέχεια τελούνται από μία έως τρεις μικρές τομές από τις οποίες διέρχονται τα ειδικά λαπαροσκοπικά εργαλεία προκειμένου να πραγματοποιηθεί η επέμβαση.

Υπάρχουν δύο κατηγορίες λαπαροσκόπησης η διαγνωστική και η επεμβατική.

Η διαγνωστική λαπαροσκόπηση τελείται προκειμένου να διερευνυθεί η υπογονιμότητα, η βατότητα των σαλπίγγων και το χρόνιο πυελικό άλγος.

Με την επεμβατική λαπαροσκόπηση μπορούμε να πραγματοποιήσουμε τις εξής επεμβάσεις:

αφαίρεση κύστεων ωοθηκών
αφαίρεση σάλπιγγας
στειροποίηση
λύση συμφύσεων
αφαίρεση ινομυωμάτων
θεραπεία εξωμήτριου εγκυμοσύνης
αντιμετώπιση ενδομητρίωσης
υστερεκτομή

Για την πλειοψηφία των γυναικολογικών λαπαροσκοπικών επεμβάσεων χρειάζεται νοσηλεία μικρότερη ή ίση της μίας ημέρας. Ο πόνος μετά την επέμβαση είναι σαφώς πιο ήπιος σε σχέση με αυτόν της κλασικής χειρουργικής. Φυσικά και το αισθητικό αποτέλεσμα είναι καλύτερο, καθως η όλη επέμβαση πραγματοποιείται μέσω πολύ μικρών τομών.

Εκπυρήνιση ινομυωμάτων

Τα ινομυώματα αποτελούν τους συχνότερους καλοήθεις όγκους της μήτρας. Εμφανίζονται κυρίως στην αναπαραγωγική ηλικία.Ανάλογα με τη θέση που βρίσκονται στη μήτρα, διακρίνονται σε ενδοτοιχωματικά,υπορογόνια και υποβλενογόνια. Επίσης μπορεί τα ινομυώματα να έχουν και μίσχο, οπότε ονομάζονται μισχωτα.

Το κλασικό σύμπτωμα των ινομυωμάτων είναι οι αιμορραγίες (μηνορραγίες ή μηνομητρορραγίες).Οι αιμορραγίες αυτές οφείλονται στην έντονη αγγείωση των ινομυωμάτων. Επίσης μπορούν να προκαλέσουν και άλλα συμπτώματα όπως αίσθημα βάρους χαμηλά στην κοιλιά, συχνουρία, δυκοιλιότητα, πόνο κατά την επαφή αλλά και προβλήματα γονιμότητας.

Η διάγνωση των ινομυωμάτων είναι σχετικά απλή. Η διάγνωση γίνεται με τη λήψη ενός λεπτομερούς ιστορικού, ενδελεχούς κλινικής εξέτασης και υπερηχογραφικού ελέγχου, όπου διαπιστώνεται ο αριθμός και η θέση των ινομυωμάτων. Σε περιπτώσεις αμφιβολίας μπορεί να ζητηθει και συμπληρωματική μαγνητική ή αξονική τομογραφία.

Ο τρόπος αντιμετώπισης των ινομυωμάτων εξαρτάται από το μέγεθος τους, την εντόπιση τους, την ηλικία της γυναίκας, τη βαρύτητα των συμπτωμάτων και τη επιθυμία της γυναίκας για τεκνοποίηση.

Σε ασυμπτωματικές γυναίκες, κοντά στην εμμηνόπαυση συνίσταται ο τακτικός έλεγχος, καθώς κατά την εμμηνόπαυση τα ινομυώματα υποστρέφουν.

Η συντηρητική αντιμετώπιση των ινομυωμάτων περιλαμβάνει:

παυσίπονα για την αντιμετώπιση του πόνου.
GnRH ανάλογα( που συχνά προκαλούν την ελάττωση του μεγέθους των ινομυωμάτων) Τα GnRH ανάλογα συχνά χρησημοποιούνται και πριν την χειρουργική αφαίρεση των ινομυωμάτων.

Η χειρουργική αντιμετώπιση των ινομυωμάτων περιλαμβάνει:

Αφαίρεση των ινομυωμάτων (λαπαροσκοπικά ή υστεροσκοπικά) και διατήρηση της μήτρας)
Αφαίρεση της μήτρας (υστερεκτομή).

Υστερεκτομή

Με τον όρο υστερεκτομή περιγράφεται η χειρουργική επέμβαση αφαίρεσης της μήτρας. Τα είδη της υστερεκτομής είναι:

* Η ολική υστερεκτομη, δηλαδή η αφαίρεση ολόκληρης της μήτρας.

* Υφολική υστερεκτομή, δηλαδή η αφαίρεση της μήτρας με διατήρηση του τραχήλου της μήτρας.

* Ριζική υστερεκτομή, δηλαδή η αφαίρεση της μήτρας καθώς και των παραμητρίων και τμήματος του κόλπου.

Η υστερεκτομή μπορεί να γίνει με διάφορες τεχνικές:

1. Λαπαροσκοπικά.

Γίνονται 3-4 μικρές τομές (0,5-2cm) στην κοιλιακή χώρα και με ειδικά εργαλεία γίνεται η εξαίρεση της μήτρας και πιθανώς και των εξαρτημάτων. Τα πλεονεκτήματα της μεθόδου είναι οι μικρές τομές προσπέλασης ( αρα καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα), ο ήπιος μετεγχειρητικός πόνος, καθώς και η μικρότερη παραμονή στην κλινική.

2. Κολπικά.

Η μήτρα καθώς και τα εξαρτήματα αφαιρούνται διακολπικά. Τα πλεονεκτήματα της μεθόδου είναι η απουσία δερματικών τομών, ο ελάχιστος μετεγχειρητικός πόνος ( πολύ μικρότερος σε σχέση με την κοιλιακή υστερεκτομή) και το γεγονός ότι η επέμβαση μπορεί να γίνει και χωρίς γενική αναισθησία( με ραχιαία ή επισκληρίδιο).

3. Κοιλιακά.

Σε αυτήν την περίπτωση γίνεται μία τομή χαμηλά στην κοιλιά και στη συνέχεια αφαιρείται η μήτρα. Το πλεονέκτημα της τεχνικής αυτής είναι ότι δεν περιορίζεται από το μέγεθος της μήτρας ή από παλαιότερες επεμβάσεις στην κοιλιά. Τα μειονεκτήματα είναι η παρουσία μετεγχειρητικής ουλής στην κοιλιά και ο εντονότερος μετεγχειρητικός πόνος.

Υστεροσκόπηση

Η υστεροσκόπηση και η κατευθυνόμενη βιοψία έχουν αντικαταστήσει την ῝τυφλή῝ διαγνωστική απόξεση στη διερεύνηση των παθήσεων του ενδομητρίου.

Σε αυτή τη χειρουργική επέμβαση γίνεται εξέταση της ενδομήτριας κοιλότητας με ενδοσκόπιο. Με αυτόν τον τρόπο εντοπίζονται πιθανοί πολύποδες, ινομυώματα και συμφύσεις που μπορούν ταυτοχρονα να αφαιρεθούν. Επίσης, μπορούν να ληφθούν και βιοψίες από ύποπτες περιοχές του ενδομητρίου.

Υπάρχουν δύο τύποι υστεροσκόπησης, η διαγνωστική και η επεμβατική.

Η διαγνωστική υστεροσκόπηση τελείται για τη διερεύνηση της υπογονιμότητας, των καθ᾽έξιν αποβολών, της έντονης μητρορραγίας και του πυελικού άλγους.

Η επεμβατική υστεροσκόπηση τελείται προκειμένου ο γυναικολόγος να θεραπεύσει και το πρόβλημα που εντοπίζει.Κατά την επεμβατική υστεροσκόπηση μπορούν για παράδειγμα να αφαιρεθούν πολύποδες, υποβλεννογόνια ινομυώματα, ενδομητρικές συμφύσεις, διαφράγματα της μήτρας, ενδομητρικές αντισυλληπτικές συσκευές, υπολειπόμενα προϊόντα κύησης καθώς και να ληφθεί βιοψία από ύποπτες περιοχές του ενδομητρίου.

Η καλύτερη χρονική περίοδος για να πραγματοποιηθεί η υστεροσκόπηση είναι οι πρώτες μέρες του κύκλου, αλλα μπορεί να γίνει και στη δεύτερη φάση του κύκλου με την προϋπόθεση ότι δεν τίθεται θέμα αρχόμενης εγκυμοσύνης.

Η υστεροσκόπηση είναι μία επέμβαση που διαρκεί 10 με 40 λεπτά. Η ασθενής μετά την επέμβαση δε χρειάζεται να παραμείνει στην κλινική. Πρόκειται για μία ανώδυνη επέμβαση (ο πόνος είναι αντίστοιχος με τον πόνο της περιόδου). Μετεγχειρητικά μπορεί να παρατηρηθεί μία ήπια αιμορραγία που διαρκει μία με δύο ημέρες.

Επιβεβαίωση κύησης

Η διάγνωση της κύησης δεν παρουσιάζει κάποια ιδιαίτερη δυσκολία. Συνήθως η ίδια η γυναίκα αντιλαμβάνεται πως είναι έγκυος.

Η διάγνωση μπορεί να γίνει από τα διάφορα συμπτώματα που παρουσιάζει η έγκυος( καθυστέρηση περιόδου, ναυτία και έμετοι, μεταβολές στους μαστούς ή κόπωση)

Η ακριβής διάγνωση βέβαια γίνεται εργαστηριάκα, με τη μέτρηση της β χοριακής γοναδοτροπίνης(β-hCG) και υπερηχογραφικά με την απεικόνιση του κυήματος μέσα στη μήτρα.

Η μέτρηση της β-hCG στο φλεβικό αίμα μπορεί να μας δώσει αποτελέσματα νωρίτερα από τα τεστ κύησης του εμπορίου, καθώς αυξάνεται 10 μέρες μετά τη γονιμοποίηση.

Για να εκτιμήσουμε την εξέλιξη της εγκυμοσύνης χρειαζόμαστε τουλάχιστον δύο τιμές της β-hCG που έχουν ληφθεί με μεσοδιάστημα 48 ωρών. Συνήθως, η τιμή διπλασιάζεται κάθε 48 ώρες μέχρι την 9η εβδομάδα της κύησης.

Μικρότερη αύξηση της ορμόνης β-hCG συνήθως σημαίνει κάποια παθολογία της κύησης(παλίνδρομη κύηση, αποβολή, εξωμήτριος κύηση)

Μη επεμβατικός προγεννητικός έλεγχος

Ο μη επεμβατικός προγεννητικός έλεγχος(Non invasive prenatal screening) είναι μία αιματολογική εξέταση που μας βοηθάει να διαγνώσουμε την πιθανότητα να παρουσιάζει το έμβρυο γενετικές ανωμαλίες, όπως σύνδρομο Down(τρισωμία 21), σύνδρομο Patau(τρισωμία 13), σύνδρομο Edward’s(τρισωμία 18) και ανωμαλίες των χρωμοσωμάτων(X,Y).

Στην εξέταση αυτή γίνεται λήψη του αίματος της μητέρας και στη συνέχεια απομόνωση του εμβρυϊκού DNA. Τα αποτελέσματα συνήθως είναι έτοιμα μετά από 2-3 εβδομάδες.
Η εξέταση αυτή γίνεται στις κυήσεις που είναι μεγαλύτερες από 9 εβδομάδες.

Το πλεονέκτημα της εξέτασης έναντι των επεμβατικών μεθόδων (αμνιοπαρακέντηση, λήψη τροφοβλάστης) είναι ότι ο μηδενικός κίνδυνος αποβολής και η υψηλή ακρίβεια( 99%) . Υπάρχει μια πιθανότητα περίπου 5% να μην έχουμε αποτέλεσμα. Αυτό δε σημαίνει αρνητικό ή θετικό αποτέλεσμα, αλλά αποτυχία της εξέτασης λόγω μικρής ποσότητας εμβρυϊκού DNA στο μητρικό αίμα.

Επομένως, αν έχουμε ένα χαμηλού κινδύνου αποτέλεσμα σημαίνει οτι ο κίνδυνος εμφάνισης γενετικής ανωμαλίας στο έμβρυο είναι χαμηλός (χωρίς όμως να μπορεί να αποκλειστεί 100% η πιθανότητα).
Αν έχουμε ένα υψηλού κινδύνου αποτέλεσμα τότε πρέπει να προβούμε και σε μία επεμβατική τεχνική προκειμένου να το επιβεβαιώσουμε(αμνιοπαρακέντηση ή λήψη τροφοβλάστης)

Παρακολούθηση κύησης

Στην πρώτη επίσκεψη λαμβάνουμε λεπτομερές ιστορικό από την μητέρα και στη συνέχεια οικογενειακό ιστορικό και από τους δύο γονείς για πιθανά κληρονομικά νοσήματα. Στη συνέχεια ακολουθεί η γυναικολογική εξέταση, όπου γίνεται και η επιβεβαίωση της κύησης, και δίνονται οι απαραίτητες αιματολογικές εξετάσεις και οι απαραίτητες οδηγίες στο ζευγάρι.

Σε μία κύηση χωρίς επιπλοκές γίνεται εξέταση κάθε 3-4 εβδομάδες που περιλαμβάνει υπερηχογραφικό έλεγχο, αιματολογικές εξετάσεις, μέτρηση αρτηριακής πίεσης και μέτρηση βάρους σώματος. Από τη 34η εβδομάδα και μετά, ο έλεγχος γίνεται συχνότερα ανάλογα πάντα και με τις απαιτήσεις της κύησης.

Ενδεικτικά η παρακολούθηση περιλαμβάνει:

Αιματολογικές εξετάσεις και αναλύση ούρων κάθε μήνα.
Καλλιέργιες κολπικού υγρού στην 6-8η εβδομάδα και στην 36η εβδομάδα
Υπερηχογράφημα σε κάθε επίσκεψη ( μέτρηση αυχενικής διαφάνειας μεταξύ 11ης και 14ης εβδομάδας με ταυτόχρονο PAPP-A test, υπέρηχο β-επιπέδου μεταξύ 21ης και 28ης εβδομάδας και βιοφυσικό προφίλ την 30η εβδομάδα)
Καρδιοτοκογράφημα από τη 36η εβδομάδα μέχρι το τέλος της κύησης.

Στόχος μας είναι ο φυσιολογικός τοκετός να είναι μία αξέχαστη εμπειρία για το ζευγάρι.

Τοκετός

Ο φυσιολογικός τοκετός είναι η θαυμαστή διαδικασία μέσω της οποίας το μωρό, ο πλακούντας και οι μεμβράνες εξέρχονται από το σώμα της μητέρας. Ο φυσιολογικός τοκετός ξεκινά συνήθως μεταξύ της 37ης και της 42ης εβδομάδας της κύησης, με το σώμα της γυναίκας να προετοιμάζεται σταδιακά.

Τα συνήθη συμπτώματα ότι πλησιάζει η ώρα του τοκετού

Εβδομάδες ή ημέρες πριν τον τοκετό, μπορεί να εμφανιστούν τα εξής σημάδια:

Εμπέδωση: Το κεφάλι του μωρού κατεβαίνει χαμηλότερα στη λεκάνη, διευκολύνοντας την αναπνοή
Πίεση στην πύελο: Δυσφορία, οσφυαλγία, συχνοουρία και πόνος στο ηβικό οστό
Κολπικές εκκρίσεις: Αυξημένες, παρόμοιες με λεύκωμα αυγού
Συσπάσεις Braxton-Hicks: Προπαρασκευαστικές συσπάσεις που μαλακώνουν τον τράχηλο
Απώλεια βάρους: Μικρή απώλεια λόγω ορμονικών αλλαγών
Αυξημένη ενέργεια: Έντονη ανάγκη για τακτοποίηση και προετοιμασία
Διάρροια και ναυτία: Λόγω των προσταγλανδινών, χημικών ουσιών που παράγονται πριν τον τοκετό

Συμπτώματα επερχόμενου τοκετού

Τα κύρια συμπτώματα που υποδηλώνουν την έναρξη του τοκετού είναι:

Βλεννοαιματηρή έκκριση: Αποβολή της βλέννας που σφράγιζε τον τράχηλο
Ρήξη εμβρυϊκών υμένων («σπάσιμο των νερών»): Έκροη αμνιακού υγρού
Ρυθμικές συσπάσεις: Σταθερές, αυξανόμενης έντασης συσπάσεις που διαστέλλουν τον τράχηλο

Τα Στάδια του Τοκετού

Ο τοκετός χωρίζεται σε τρία στάδια:

Πρώτο στάδιο (Διαστολή):
Λανθάνουσα φάση: Προοδευτική διαστολή έως 3-4 εκατοστά. Αυτό το στάδιο αν και είναι μεγάλο σε διάρκεια, είναι και το πιο εύκολο καθώς οι συσπάσεις αντιμετωπίζονται. Αυτές είναι σύτομες, διαρκούν από 20 έως 60 δευτερόλεπτα και προοδευτικά δυναμώνουν και γίνονται πιο συχνές.

Ενεργός φάση: Σε αυτή τη φάση υπάρχει ταχεία διαστολή έως 10 εκατοστά και το έμβρυο κατεβαίνει ταχύτερα. Οι συσπάσεις γίνονται πιο δυνατές και διαρκούν συνήθως 45 με 60 δευτερόλεπτα. Προοδευτικά αυξάνονται σε ένταση και συχνότητα. Επιπλέον, σε αυτό το σημείο του τοκετού είναι σημαντικό η γυναίκα να αλλάζει θέση για να ανακουφίζονται οι μύες καθώς οι συσπάσεις είναι εντονότερες και ίσως δημιουργήσουν πόνους και κόπωση.

Μεταβατική φάση: Η φάση αυτή διαρκεί περίπου 1 με 2 ώρες και ο τράχηλος αποκτά διαστολή από 8 έως 10 εκατοστά. Οι συσπάσεις είναι πλέον πολύ έντονες, διαρκούν 60 με 90 δευτερόλεπτα και έρχονται κάθε 2 με 3 λεπτά. Αποτελεί την πιο κουραστική και απαιτητική περίοδο για την εγκυμονούσα καθώς βρίσκεται λίγο πριν από το στάδιο της εξώθησης. Σε αυτό το σημείο η γυναίκα αισθάνεται μεγάλη πίεση στη μέση και στο περίνεο. Ίσως νιώθει ότι θέλει να σπρώξει δυνατά αλλά ταυτόχρονα νιώθει αδύναμη. Δεν χρειάζεται να στεναχωριέται, αλλά πρέπει να μείνει προσηλωμένη στο στόχο, να ξεκουράζεται όταν οι συσπάσεις υποχωρούν ώστε να διατηρήσει τις δυνάμεις της για το στάδιο των εξωθήσεων που πλησιάζει.
Δεύτερο στάδιο (Εξώθηση): Από την πλήρη διαστολή του τραχήλου αρχίζει η δεύτερη φάση του τοκετού και συνήθως διαρκεί μία ώρα σε αυτές που γεννούν πρώτη φορά ενώ στις υπόλοιπες περίπου 20 λεπτά. Οι συσπάσεις έρχονται κάθε 2 με 4 λεπτά και διαρκούν 60 με 90 δευτερόλεπτα. Σε αυτό το στάδιο η γυναίκα αγνοεί τον πόνο καθώς έχει μια ακατανίκητη ανάγκη να σπρώξει. Ο γιατρός θα την κατευθύνει πότε πρέπει να αρχίσει την εξώθηση. Το δεύτερο στάδιο ολοκληρώνεται με τη γέννηση του μωρού.
Τρίτο στάδιο (Υστεροτοκία): Το τρίτο και τελευταίο στάδιο, αρχίζει από τη γέννηση του εμβρίου και ολοκληρώνεται με την έξοδο του πλακούντα. Ο πλακούντας αποκολλάται από τα τοιχώματα της μήτρας συνήθως κατά την 3η ή 4η ισχυρή συστολή της μήτρας μετά την γέννηση του μωρού και αποβάλλεται με την επόμενη συστολή της μήτρας. Το στάδιο αυτό διαρκεί περίπου 3 έως 5 λεπτά αν και η διάρκεια μέχρι 30 λεπτά θεωρείται εντός των φυσιολογικών ορίων. Επιπλέον, σε αυτό το στάδιο ενθαρρύνεται η επαφή δέρμα με δέρμα και η άμεση έναρξη θηλασμού, ενισχύονται τον δεσμό μητέρας – νεογνού. Παράλληλα, ο θηλασμός μειώνει και τον κίνδυνο αιμορραγίας καθώς ο ερεθισμός των θηλών ελκύει ωκυτοκίνη, την ορμόνη που διεγείρει τις συσπάσεις της μήτρας.

Καισαρική

Η καισαρική είναι μια χειρουργική διαδικασία που πραγματοποιείται όταν ο φυσιολογικός τοκετός δεν είναι εφικτός ή ασφαλής για τη μητέρα ή το μωρό. Μπορεί να είναι προγραμματισμένη ή επείγουσα, ανάλογα με την κατάσταση.

Πότε επιλέγεται η Καισαρική;

Η καισαρική κρίνεται απαραίτητη σε διάφορες περιπτώσεις, όπως:

Ανώμαλη προβολή του μωρού (π.χ. ισχιακή προβολή)
Κεφαλοπυελική δυσαναλογία (το μωρό είναι πολύ μεγάλο για να περάσει από τη λεκάνη)
Στάση διαστολής του τραχήλου ή μη κάθοδος του εμβρύου
Κίνδυνος τραυματισμού του μωρού κατά τον τοκετό (π.χ. πρόωρα μωρά, καταπονημένα έμβρυα)
Προεκλαμψία ή άλλες σοβαρές παθήσεις της μητέρας
Αποκόλληση πλακούντα
Πρόπτωση ομφάλιου λώρου

Η Διαδικασία της Καισαρικής Τομής

Την προηγούμενη νύχτα από την καισαρική, απαιτείται να μη φάτε ή να πιείτε οτιδήποτε για τουλάχιστον 8 ώρες. Μ΄ αυτό τον τρόπο αποφεύγονται τυχόν επιπλοκές στην αναισθησία.

Η εισαγωγή στο μαιευτήριο γίνεται 2 ώρες πριν την επέμβαση, όπου τοποθετούνται ενδοφλέβιος καθετήρας και καθετήρας ουροδόχου κύστης.

Ανάλογα με την κατάσταση και την αιτία της καισαρικής, θα χορηγηθεί στην εγκυμονούσα είτε περιοχική (επισκληρίδιος ή ραχιαία) είτε ολική αναισθησία. Στην συνέχεια, απολυμαίνεται η κοιλιακή περιοχή με αντισηπτικό υγρό.

Έπειτα γίνονται μικρές οριζόντιες τομές χαμηλά στην κοιλιά και στο κάτω μέρος της μήτρας. Μόλις ανοιχτεί η μήτρα θα βγάλουν το μωρό έξω. Εκείνη τη στιγμή, το πάνω μέρος της μήτρας συσφίγγεται – όπως θα γινόταν αν το εξεθούσε η γυναίκα – με αποτέλεσμα η εγκυμονούσα να νιώθει πίεση στην περιοχή.

Αφού το μωρό παραδοθεί σε άλλο μέλος της ομάδας που θα εξετάσει την φυσική του κατάσταση, αφαιρείται ο πλακούντας και ακολουθεί η συρραφή της μήτρας. Μόλις ολοκληρωθεί η επέμβαση, η μητέρα μεταφέρεται στην αίθουσα ανάνηψης όπου θα μπορέσει να κρατήσει και να θηλάσει το μωρό της.

Ανακούφιση από τον πόνο κατά τη καισαρική

Η περιοχική αναισθησία προτιμάται για την ασφάλεια μητέρας και μωρού.

Η γενική αναισθησία χρησιμοποιείται σε επείγουσες περιπτώσεις ή όταν αντενδείκνυται η περιοχική.
Μετά την επέμβαση δίνεται η κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή για να ανακουφιστεί η μητέρα.

Κολποσκόπηση

Η κολποσκόπηση είναι μια εξειδικευμένη, μη επεμβατική, ανώδυνη και σύντομη εξέταση που επιτρέπει την λεπτομερή παρατήρηση του τραχήλου της μήτρας, του κόλπου και του αιδοίου με τη βοήθεια ενός κολποσκοπίου. Το κολποσκόπιο είναι ένα ειδικό μικροσκοπίου που μεγεθύνει την εικόνα 10-40 φορές.

Γιατί γίνεται η κολποσκόπηση;

Η εξέταση αυτή διενεργείται συνήθως όταν:

Το τεστ Παπανικολάου εμφανίζει παθολογικά αποτελέσματα
Υπάρχει κλινική υποψία για ανωμαλίες στον τράχηλο
Απαιτείται λεπτομερής έλεγχος του τραχηλικού επιθηλίου
Πρέπει να γίνει αναγνώριση ή αποκλεισμός διηθητικής νόσου
Σχεδιάζεται ή εκτελείται μικροχειρουργική επέμβαση για θεραπεία προκαρκινικών αλλοιώσεων
Γίνεται παρακολούθηση γυναικών με δυσπλασίες του τραχήλου

Πώς πραγματοποιείται η εξέταση;

Η διαδικασία είναι παρόμοια με μια απλή γυναικολογική εξέταση:

Η γυναίκα κάθεται στην γυναικολογική καρέκλα σε θέση γυναικολογικής εξέτασης
Εισάγεται ο κατάλληλος κολποδιαστολέας για να αποκαλυφθεί ο τράχηλος.
Το κολποσκόπιο, το οποίο βρίσκεται εκτός του κόλπου, παρέχει μεγεθυμένη και φωτισμένη εικόνα της περιοχής του επιθηλίου που θέλουμε να εξετάσουμε
Ο τράχηλος καθαρίζεται με φυσιολογικό ορό και επαλείφεται με διάλυμα οξικού οξέος, το οποίο αναδεικνύει πιθανές παθολογικές περιοχές (λευκές περιοχές)
Παρατηρούνται οι αλλαγές στην αγγείωση (μωσαϊκό, διάστιξη, άτυπα αγγεία) που υποδηλώνουν βλάβες
Εντοπίζεται η ζώνη μετάπλασης, η περιοχή όπου αναπτύσσονται οι προκαρκινικές αλλοιώσεις του τραχήλου της μήτρας
Εφαρμόζεται ιωδιούχο διάλυμα (Lugol) για να διακριθούν οι φυσιολογικές από τις παθολογικές περιοχές.
Εάν εντοπιστούν ύποπτες περιοχές, μπορεί να ληφθεί βιοψία για ιστολογική εξέταση.

Είναι η κολποσκόπηση επώδυνη;

Η κολποσκόπηση είναι γενικά ανώδυνη. Ορισμένες γυναίκες μπορεί να αισθανθούν ένα ελαφρύ αίσθημα καύσου από το διάλυμα οξικού οξέος.

Υπερηχογράφημα Εγκυμοσύνης

Το υπερηχογράφημα εγκυμοσύνης είναι μια ασφαλής, ανώδυνη και εξαιρετικά χρήσιμη διαγνωστική εξέταση που χρησιμοποιεί ηχητικά κύματα υψηλής συχνότητας για την απεικόνιση της μήτρας και του εμβρύου.

Πώς γίνεται το Υπερηχογράφημα;

Το υπερηχογράφημα πραγματοποιείται με δύο τρόπους:

Διακολπικό υπερηχογράφημα: Συνήθως στο πρώτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης, παρέχει ευκρινέστερη απεικόνιση λόγω της εγγύτητας της μήτρας και του μικρού μεγέθους του εμβρύου.
Διακοιλιακό υπερηχογράφημα: Συνήθως χρησιμοποιείται προς το τέλος του πρώτου τριμήνου και μετά, επιτρέποντας σαφή εικόνα του εμβρύου.

Τύποι Υπερηχογραφημάτων

Υπερηχογράφημα Βιωσιμότητας και Προσδιορισμού Ηλικίας (6η-11η εβδομάδα)

Αυτή η εξέταση επιβεβαιώνει:

Τη θέση της εγκυμοσύνης (εντός μήτρας ή εξωμήτρια)
Τον αριθμό των εμβρύων
Την καρδιακή λειτουργία του εμβρύου (από 6 εβδομάδων)
Την ηλικία κύησης και την αναμενόμενη ημερομηνία τοκετού
Την ανατομία της μήτρας, τραχήλου, και ωοθηκών

Υπερηχογράφημα Αυχενικής Διαφάνειας (11η-14η εβδομάδα)

Η εξέταση αυτή:

Ανιχνεύει τον κίνδυνο χρωμοσωμικών ανωμαλιών (π.χ. σύνδρομο Down, Edwards, Patau)
Μετρά το πάχος του υγρού στον αυχένα του εμβρύου
Ελέγχει την παρουσία του ρινικού οστού

Η ακρίβεια της εξέτασης αυξάνεται όταν συνδυάζεται με μετρήσεις ορμονών (β-hCG, PAPP-A).

Υπερηχογράφημα Β Επιπέδου (20η-23η εβδομάδα)

Μια λεπτομερής ανατομική εξέταση του εμβρύου που περιλαμβάνει:

Έλεγχο όλων των συστημάτων του εμβρύου (εγκέφαλος, πρόσωπο, καρδιά, σπονδυλική στήλη, άκρα, κ.α.)
Θέση και ωριμότητα του πλακούντα
Ποσότητα αμνιακού υγρού
Μήκος του τραχήλου (για εκτίμηση κινδύνου πρόωρου τοκετού)
Δυνατότητα αποκάλυψης του φύλου του εμβρύου (εάν επιθυμείται)

Υπερηχογράφημα Ανάπτυξης-Doppler (32η-34η εβδομάδα)

Η εξέταση αυτή παρέχει πληροφορίες σχετικά με:

Την ανάπτυξη του εμβρύου
Τη λειτουργία και την επάρκεια του πλακούντα
Την κυκλοφορία αίματος στον πλακούντα και το έμβρυο (έλεγχος των αγγείων, ομφαλικής και μέσης εγκεφαλικής αρτηρίας)
Την πιθανότητα προβλημάτων όπως υπέρταση της μητέρας, ενδομήτρια υπολειπόμενη ανάπτυξη και μειωμένη ποσότητα αμνιακού υγρού

Το υπερηχογράφημα Doppler επιτρέπει έγκαιρη παρέμβαση σε περιπτώσεις παθολογικών καταστάσεων και ενδείκνυται να γίνεται νωρίτερα και πιο συχνά σε εγκυμοσύνες υψηλού κινδύνου.